Tlenoterapia hiperbaryczna

Era tlenoterapii hiperbarycznej rozpoczęła się w drugiej połowie XX w. Holender, kardiochirurg Ide Boerema w roku 1959 udowodnił, że tlen, w warunkach zwiększonego ciśnienia rozpuszczony w osoczu, podtrzymuje procesy życiowe. Choć już wcześniej zbudowano komory hiperbaryczne, on jako pierwszy przeprowadził w niej operację wrodzonej wady serca.

Tlenoterapia hiperbaryczna jest metodą leczenia polegającą na oddychaniu tlenem pod ciśnieniem wyższym od ciśnienia atmosferycznego. Jest stosowana w specjalnie  zbudowanej do tej terapii komorze.

Uważa się, że ciśnienie potrzebne do leczenia powinno wynosić co najmniej 1.4 ATA. Najczęściej stosowane jest ciśnienie o wartości 1.5- 3.0 ATA.

Rodzaje komór hiperbarycznych:

– komory miękkie i twarde jednoosobowe, do której wejść może jedna osoba dorosła lub osoba dorosła z dzieckiem

– komory wieloosobowe, do której wejść może więcej osób, w tym osoby na wózkach inwalidzkich

Podczas sesji w komorze pacjent znajduje się  w pozycji siedzącej lub leżącej.  W tym czasie zostaje połączona moc zwiększonego ciśnienia i zwiększonego stężenia tlenu.  Co powoduje że tlen z większą łatwością przedostaje się do komórek, tkanek,  płynów ustrojowych: krwi, limfy, płynu mózgowo-rdzeniowego, który odżywia mózg, rdzeń kręgowy i inne organy. Dotlenienie słabiej ukrwionych miejsc zwiększa szansę na ich regenerację.

Przebieg terapii hiperbarycznej:

1. Przygotowanie do zabiegu:

Do komory zalecane jest przebranie się w strój bawełniany (np. piżama, lekkie dresy). Należy zdjąć biżuterię, zegarek, zmyć makijaż. Do komory nie wnosimy ostrych przedmiotów, substancji łatwopalnych. Pacjent z cukrzycą powinien przyjąć niewielki posiłek (gdyż może dojść do hipoglikemii).

2. Pobyt w komorze:

Po wejściu do komory następuje kompresja, czyli wypełnienie jej sprężonym powietrzem, stopniowe podwyższanie ciśnienia, po czym jest ono podtrzymywane na poziomie docelowej wartości. W komorze występuje wtedy hałas i uczucie ciepła. Pacjent oddycha tam tlenem dostarczanym przy użyciu maski przez godzinę. Można wtedy odpocząć, czytać książkę, medytować. Pacjent jest w stałym  kontakcie wzrokowym i dźwiękowym z operatorem komory. Po tej fazie następuje dekompresja, czyli stopniowe obniżanie ciśnienia do wartości ciśnienia atmosferycznego. Towarzyszy nam wtedy hałas i uczucie chłodu. Następnie opuszczamy komorę.

3. Po zabiegu:

Pacjent jest wypoczęty i odczuwa przypływ energii. Zabieg powinien być wykonywany systematycznie, gdyż wtedy przynosi najlepsze efekty.

Tlen hiperbaryczny jest lekiem, wskazanym do stosowania przy wielu chorobach i urazach.

Wskazania tlenoterapii hiperbarycznej:

leczenie zatrucia czadem, choroba dekompresyjna, nagły niedosłuch,  zator gazowy, leczenie wspomagające w ortopedii, neurologii, stomatologii, rehabilitacji, otyłości, boreliozy, autyzmu, cukrzycy, miażdżycy i w sporcie. Tlenoterapia spowalnia proces starzenia się, pomaga w produkcji kolagenu. Badania wskazują na bakterio i wirusobójcze działanie tlenu. Przyspiesza gojenie się ran. Zwiększa kreatywność, zapobiega stresowi i ułatwia zapamiętywanie, poprawia samopoczucie, łagodzi bóle i zawroty głowy. Zwiększa dostarczanie tlenu do komórek , powodując zwiększenie wydolności oraz szybszą regenerację organizmu. Regularne zabiegi pozwalają sportowcom szybciej wrócić do gry po kontuzji.  Kobiety lubią wyglądać młodo, a takie sesje w komorze hiperbarycznej spowalniają proces starzenia się, poprawiają kondycję skóry i cery oraz w spalaniu się tkanki tłuszczowej i wyszczupleniu sylwetki. Więcej informacji zamieszczę w osobnych artykułach.

Przeciwwskazania:

Wyróżniamy trzy rodzaje przeciwwskazań, są to ograniczenia: 

Bezwzględne: ciężka choroba płuc (nieleczona odma opłucnowa), aktualnie przeprowadzana chemioterapia, przyjmowanie bleomecyny, doksorubicyny, disulfiramu, cisplatyny, sulfamylonu, mafenide acetale.

Względne: ciąża (poza leczeniem zatrucia czadem), rozrusznik serca, krwotoki, przebyte operacje płuc, rozedma płuc, drgawki, choroby przewlekłe takie jak: astma, padaczka, klaustrofobia, sferocytoza, zapalenie nerwu wzrokowego, operacje przeprowadzane w okolicach klatki piersiowej lub kości skroniowej.

Czasowe: gorączka, infekcje dróg oddechowych, uszu, nosa i zatok.

Zaleca się, aby względne i czasowe przeciwwskazania omówić z lekarzem np. rodzinnym.

Choć komora hiperbaryczna jest bezpieczna i przynosi wiele korzyści możliwe są jednak powikłania, przede wszystkim przy przedawkowaniu.

Powikłania:

ból głowy, zmęczenie, mrowienie kończyn, zatrucie tlenem (objawia się podrażnieniem lub bólem krtani i tchawicy, obrzękiem błony śluzowej nosa, napadem drgawek, kaszlu i problemami z oddychaniem), ból uszu (rzadko z pęknięciem błony bębenkowej), uraz ciśnieniowy ucha (można mu zapobiec, np. przełykając ślinę), uraz zatok (może wystąpić u pacjenta z objawami alergicznymi i infekcją zajmującą górne drogi oddechowe), czasowa krótkowzroczność (natomiast u osób z dalekowzrocznością może wystąpić poprawa widzenia) zmiany te jednak cofają się po kilku tygodniach, bóle w klatce piersiowej, choroba dekompresyjna (jedynie w przypadku zabiegów w komorach wieloosobowych).

Cena terapii w komorze hiperbarycznej to koszt między 130 zł a 300 zł w zależności od placówki oraz komfortu. Zakup pakietu może obniżyć cenę nawet o kilkanaście procent. Najlepsze efekty osiągamy po przeprowadzeniu serii zabiegów, przeważnie od 10 do kilkudziesięciu.

Brak możliwości komentowania.